Festiwal „Spoiwa Kultury” jest wydarzeniem kulturalnym o zasięgu i znaczeniu międzynarodowym, realizowanym cyklicznie od 1999 roku. Co roku prezentuje widowiska teatralne, spektakle plenerowe i salowe, sztukę performance i site specific, akcje uliczne, koncerty, wystawy, projekcje filmów, realizuje warsztaty i pokazy metod pracy.
Podczas tegorocznego Festiwalu postanowiliśmy pójść tropem pytań, które na początku lat 60. zadał sobie młody Eugenio Barba, widząc po raz pierwszy spektakl teatru Kathakali: Nic nie wiedziałem o tego rodzaju teatrze. Nie rozumiałem języka i nie był dla mnie jasny kod działań aktorów – tancerzy. Wiedziałem jedynie co nieco o historiach, które prezentowano, i byłem zmieszany ich hałaśliwym i ludowym kontekstem. A jednak w pewnych momentach aktorowi udawało się przykuć moją uwagę, pobudzić moje zmysły, wciągnąć mnie w swoje działania, jedno po drugim.
Jak mu się to udawało? Jak to się mogło zdarzyć? Jakie były aktywne składniki naszej interakcji? Czy była to tylko kwestia talentu, łaski, indywidualnego temperamentu? A może to miało coś wspólnego z techniką? A jeżeli tak, to w jaki sposób?… Nie bez przyczyny powołujemy się na słowa twórcy słynnego Odin Teatret, i zarazem najbardziej chyba zasłużonego propagatora praktyk teatralnych wywiedzionych z perspektywy antropologicznej, badanych podczas wielu wypraw do źródeł, ale także podczas wielokulturowych sesji powołanej przez niego Międzynarodowej Szkoły Antropologii Teatru ISTA.
Już w październiku, w ramach festiwalu OKNO odbędzie się w Szczecinie duże spotkanie z twórcami i spektaklami Odin Teatret. Tegoroczne „Spoiwa Kultury” będą natomiast znakomitą okazją do spotkania z tradycjami i kulturami, które – jak podkreśla Eugenio Barba – zainspirowały go do zadania tych najważniejszych dla jego dalszych poszukiwań pytań o „tajemnicę oddziaływania”.
Co w tym roku?
W ciągu kilku festiwalowych dni będziemy mogli zobaczyć między innymi prezentację grupy Tri Pusaka Sakti z wyspy Bali, podczas której dźwięki gamelanu towarzyszyć będą pokazom dwóch indonezyjskich tradycji teatralno-tanecznych: Topeng Pajegan („Spektakl 10 wcieleń”) w wykonaniu I Made Djimata – legendarnego mistrza tej dziedziny sztuki oraz Legong Kraton (klasyczny kobiecy taniec balijski). Będzie można również obejrzeć widowisko teatru Kathakali – jednej z najważniejszych hinduskich tradycji z pogranicza teatru i tańca, posłuchać śpiewów liturgicznych tybetańskich mnichów z klasztoru Drepung Gomang, medytacyjnej „muzyki ciszy” w wykonaniu Kazua Nagaya i Hiroko Komiya – japońskich artystów zainspirowanych dźwiękami obrzędowych instrumentów, a także ukraińskich chrześcijańskich pieśni sakralnych, odtwarzanych w oparciu o stare rękopisy i obrazy przez zespół Majsternia Pisni ze Lwowa.
Będzie to więc dla nas wszystkich swoista „podróż na wschód”, spotkanie z mistrzami skodyfikowanych form, którzy precyzyjnie odtwarzają stworzone setki i tysiące lat temu struktury, służące przywoływaniu rzeczywistości wyjętej z linearnego rozumienia czasu.
Z drugiej strony planujemy mistrzowskie pokazy teatru rosyjskiego: brawurowe, eklektyczne, oparte na połączeniu ruchu, tańca, muzyki i zaskakujących pomysłów scenicznych, nagradzane wielokrotnie na międzynarodowych festiwalach spektakle Teatro di Capua („Maria di Buenos Aires”) oraz DO Theater (”Hangman”). Zaprezentujemy też intymne, prywatne „małe narracje” Janusza Turkowskiego, Ludomira Franczaka oraz twórców nieformalnej grupy AVIS, a także „opowieść–instalację” Magdaleny Franczak i kultowy szczeciński spektakl „Samotni Wędrowcy z Labor”.
Czekają nas też muzyczne fuzje stylistyczne: koncert grupy Roberto DeLira & Kompany (tam m.in. „punkrockowa” lira korbowa) oraz zespół Wołosi i Lasoniowie (połączone siły muzyków klasycznych i górali, zwycięzcy ubiegłorocznej edycji festiwalu „Nowa Tradycja”), któremu na scenie towarzyszyć będzie grupa mnichów z klasztoru Drepung Gomang.
Początek festiwalu będzie zaś związany z nazwaniem usytuowanej nieopodal Teatru Kana ulicy imieniem Zygmunta Duczyńskiego (założyciela i wieloletniego reżysera Kany) – akcję malarską poświęconą jego osobie zrealizuje jego wieloletni przyjaciel, artysta malarz i performer Andrzej Boj Wojtowicz.
Wszystkie te propozycje-spotkania, są naszym pytaniem o istnienie (bądź nie…) jakiegoś przekraczającego bariery kulturowe uniwersalnego zapisu, zawartego w energii widowiska i w „sekretnej sztuce aktora”. Chcielibyśmy zaprosić do wsłuchania się w ten paradoksalny magnetyzm, kryjący się w tajemnicy dźwięków, gestów, znaków, obrzędów i rytuałów, w nieodwracalnej nieuchwytności minionego czasu. Paradoksalny, bo skłaniający do pokonania dystansu wywołanego obcością formy, do pełnego uważności poszukiwania tego co wspólne, bliskie, pełne osobistych, lecz intersubiektywnych znaczeń. Do odnalezienia, w sobie i poza sobą, tego „pęknięcia, szczeliny, przez którą możemy oglądać świat, ale też przez którą jesteśmy przez świat oglądani”.
W ramach tegorocznej edycji festiwalu „Spoiwa Kultury” planowane są między innymi następujące prezentacje:
TEATRO DI CAPUA (ROSJA)
Grupa zaliczana do najbardziej interesujących zjawisk współczesnej rosyjskiej sceny alternatywnej. Jej twórca i reżyser Juliano Di Capua znany jest m.in. z brawurowych interpretacji klasyki (nagrodzony m.in. Złotą Maską za „Oedipus rex” w 2003). Spektakl „Maria de Buenos Aires” z udziałem argentyńskiej pieśniarki Gabrieli Bergallo, określany jako „inżynieryjne tango-misterium”, to zaskakująca, awangardowa teatralna interpretacja słynnej „tango-opery” Astora Piazzoli. W 2010 zdobył Total Theater Awards: Best Physical and Visual Production i Theater Matters Awards: Best Production na Festiwalu w Edynburgu, rok wcześniej otrzymał dwie nominacje (“nalepszy spektakl” i “najlepsza aktorka”) na festiwalu Golden Mask w Moskwie.
DO THEATER (ROSJA/NIEMCY)
DO jest jednym z najbardziej znaczących eksperymentalnych teatrów rosyjskich, które wykreowały nowatorski styl łączący ekstremalny teatr fizyczny i teatr tańca. Od ponad 20 lat rozwija autorski język teatralny realizując liczne międzynarodowe projekty. Jego przedstawienia prezentowane były w ponad 30 krajach. Jest trzykrotnym zdobywcą First Fringe na Festiwalu w Edynburgu. Spektakl „Hangman” buduje absurdalne konteksty poprzez improwizacje oparte na tańcu nowoczesnym. Jest rodzajem anatomii gry, opowieścią o międzyludzkich relacjach wpisanych w strukturę emocji i powtarzalnych zachowań. Nagroda First Fringe z 2007 roku.
TEATR KATHAKALI (INDIE)
Teatr Kathakali rozwinął się w XVII wieku z takich form widowiskowych jak: Kootiyattam (klasyczny świątynny teatr sanskrycki), Krishnanattam (teatr obrzędowy) i Kalarippayattu (teatr sztuki walki). Kathakali przedstawia myśl i fabułę indyjskich eposów „Ramajany” i „Mahabharaty” oraz „Puran Bhagawata”. Charakteryzuje się bogactwem kolorów, intensywnością, muzycznością i skodyfikowaną formą. Postacie określane są przez kostiumy, maski i makijaż twarzy, a ekspresja obejmuje zarówno bardzo dynamiczne sceny walki, jak i niezwykle precyzyjne ruchy mięśni twarzy, oczu i rąk, których ułożenie buduje znaczenia, dialogi i charakterystykę postaci.
Grupa zaprezentuje spektakl “Lavanasuravadha” (Synowie Sity) zrealizowany na podstawie fragmentów Ramayany. Teatr Kathakali pokazany zostanie w Szczecinie dzięki współpracy z Brave Festival we Wrocławiu.
TRI PUSAKA SAKTI (INDONEZJA)
Organizacja artystyczna reprezentująca indonezyjskie tradycje teatralne, muzyczne i taneczne, pokaże w Szczecinie program „Masters of Bali”, na który złoży się muzyka gamelanu, zespołu posługującego się szerokim i bardzo oryginalnym instrumentarium traktowanym jako jedna całość (różnorodne gongi, bębny, flety, instrumenty strunowe, ksylofony, metalofony), która towarzyszyć będzie pokazom klasycznego balijskiego tańca kobiet Lengong oraz spektaklowi Topeng Pajegan. Jest to najstarszy z typów Topeng (tradycji teatralno-muzycznej wywodzącej się z XVII wieku), rodzaj monodramu, w którym aktor przy użyciu kilku różnych masek jest w stanie samodzielnie opowiedzieć wielowątkową i rozbudowaną historię. Niezwykle istotne jest tu doświadczenie i kunszt artysty, który musi przyciągnąć i utrzymać uwagę publiczności w pojedynkę.
Na „Spoiwa Kultury” przyjedzie I Made Djimat, mistrz Topeng z Indonezji – przedstawi on „Spektakl 10 wcieleń”. Orkiestra gamelanu przedstawi również „Gong Kebyar”, niezwykle dynamiczną i energetyczną muzyczną opowieść o siłach żywiołów. Grupa Tri Pusaka Sakti pokazana zostanie w Szczecinie dzięki współpracy z Brave Festival we Wrocławiu.
KAZUYA NAGAYA I HIROKO KOMIYA (JAPONIA)
Kazua Nagaya gra na instrumentach używanych przede wszystkim w buddyjskich i hinduistycznych rytuałach w Tybecie, Japonii i na Bali, kreując unikalną muzykę poprzez połączenie tych sakralnych dźwięków z nowoczesną elektroniką. Jego muzyka jest głęboko powiązana z filozofią buddyjską – jest to „muzyka ciszy”, odwołująca się do doświadczeń medytacyjnych, będąca drogą wewnętrznych poszukiwań, a jednocześnie próbą dotknięcia prawdy zapisanej w naturze, przyrodzie, zjawiskach. Muzyk wydał dotychczas 7 płyt, które zyskały ogromne uznanie zarówno krytyków muzycznych jak i słuchaczy – szczególnie w Japonii i Stanach Zjednoczonych. Nagaya jest także performerem. Współpracował z muzykami, tancerzami, malarzami, story-tellerami, a także z mnichami buddyjskimi. W Szczecinie wystąpi wspólnie z Hiroko Komiya – artystką znaną z realizacji muzycznych improwizacji do spektakli teatru tańca butoh.
Podczas koncertu japońskich artystów zbieranie będą fundusze, które zostaną przekazane na rzecz ofiar marcowego trzęsienia ziemi w ich kraju.
MAJSTERNIA PISNI (UKRAINA)
Działalność artystyczna Pracowni Pieśni ze Lwowa, którą umiejscowić można na przecięciu teatru i muzyki tradycyjnej, oscyluje wokół procesów zachodzących w świadomości człowieka oraz fundamentalnych prawideł kształtujących przemiany w kulturze. Ich program „IRMOS” (ukraińska tradycja chrześcijańskich pieśni religijnych) to projekt artystyczno-antropologiczny obejmujący badanie sakralnych pieśni w oparciu o stare rękopisy i obrazy. Poprzez poszukiwania artystyczne próbują zadać pytanie nie tylko o możliwość powrotu do tradycji, ale o jej znaczenie dla współczesnej muzyki i teatru.
MNISI Z KLASZTORU HARDHONG KHANGTSEN DREPUNG GOMANG
Drepung Gomang jest jednym z wielkich klasztorów tradycji Gelug-pa (pozostałe to Sera i Gaden). Został założony w 1416 roku na górze Gampo Utse w pobliżu Lhasy przez J.Ś. Jamyanga Chojey, jednego z najbliższych uczniów Je Tsongkhapy. Klasztor Drepung w Tybecie był znany z najwyższych standardów studiów akademickich i nazywany był Nalandą Tybetu. W późniejszych latach pod jego auspicjami powstało siedem kolejnych klasztorów – Gomang, Loseling i pięć innych. W związku z sytuacją w Tybecie aktualnie ma swoją siedzibę na południu Indii. Co roku do klasztorów przyjmowanych jest stu nowych mnichów, wielu z nich to uciekinierzy z Tybetu, którzy przez wiele dni i nocy pokonywali niebezpieczną drogę przez góry, by odbyć tradycyjne buddyjskie studia w klasztorze. Od początku swojego istnienia klasztory Drepung wykształciły wielu znamienitych buddyjskich mistrzów i nauczycieli. Grupa mnichów z Drepung Gomang odbywa pielgrzymkę w celu pozyskania wsparcia dla klasztoru. W Szczecinie zaprezentują program śpiewów i muzyki liturgicznej (m.in. rytualnego śpiewu gyuto) oraz wystąpią wspólnie z polskim zespołem Wołosi i Lasoniowie.
Podczas obu koncertów zbierane będą darowizny na rzecz klasztoru. Mnisi przebywają w Polsce na zaproszenie Tibet House Acala i Fundacji SAM DŻUB LING z Warszawy, ich pobyt w Szczecinie realizowany jest we współpracy z Misją Buddyjską Trzy Schronienia w Polsce i Świątynią Sanboin w Szczecinie.
WOŁOSI I LASONIOWIE (POLSKA)
Niewątpliwie istotą tej muzyki jest spotkanie. Ludzi świata „nut” ze światem muzyki „ze słyszenia”. Po jednej stronie stoją muzycy klasyczni, bracia Krzysztof i Stanisław Lasoniowie. Instrumentaliści, związani na co dzień z katowicką Akademią Muzyczną, którzy zawsze marzyli o improwizacji i którzy ponad wszystko ukochali ludowość wraz z jej spontanicznością, witalnością i pięknem. Z drugiej strony mamy górali, ale górali wybitnych. Zbigniew Michałek, Jan Kaczmarzyk i Robert Waszut wnoszą do zespołu nutę karpacką, a z nią mnogość muzycznych ekspresji, które przywędrowały od Indii i Persji, przez Palestynę i Bałkany, Węgry, Rumunię, Ukrainę i Słowację.
Zespół zadebiutował na XIII Festiwalu Folkowym Polskiego Radia „Nowa Tradycja”. „Wołosi i Lasoniowie” startując w konkursie, zdobyli na nim wszystkie możliwe nagrody: Grand Prix, nagrodę specjalną im. Czesława Niemena, nagrodę publiczności „Burze braw” oraz „Złote Gęśle”, dla najlepszego instrumentalisty festiwalu – Krzysztofa Lasonia. Zdobyli także Grand Prix „Svetozar Stracina” za najlepszy utwór folkowy Europy na International Folk Competition organizowanym przez Europejską Unię Nadawców EBU. W Szczecinie wystąpią we wspólnym koncercie z mnichami z klasztoru Drepung Gomang. Koncert realizowany jest dzięki współpracy z Tibet House Acala i Fundacji SAM DŻUB LING z Warszawy – w trakcie występu będą zbierane darowizny na rzecz klasztoru.
ROBERTO DELIRA & KOMPANY
Niecodzienny projekt muzyczny zainicjowany przez Roberta Jaworskiego, twórcę i współtwórcę zasłużonych już na polskiej scenie zespołów: Żywiołak ,ich troLe ,czy Kapela ze wsi Warszawa. Muzyka jaką tworzy grupa z całą pewnością wpisuje się w mało znaną jeszcze u nas formułę innovative czy revival folk music ,znaną głównie na północy Europy. Skutkuje ona w tym przypadku bardzo wyjątkową kompilacją muzyki dawnej, heavyfolka z elementami punka oraz muzyki psychodelicznej. Śmiało można określić ją jako Darkfolk, Punkfolk czy też tak jak nazwano już podobną muzykę wcześniej – DRONEROCK (dron – nieodłączny składnik struktury muzyki dawnej).
Czerpie ona z wielu nawet współczesnych gatunków, przekładając je jednak na brzmienia używanych instrumentów ludowych , czy też hybrydycznych powstałych na ich właśnie bazie. Są to np: współczesne liry korbowe, instrumenty smyczkowe takie jak: fidel renesansowa, skrzypce barytonowe, czy współczesna smyczkowa rekonstrukcja chordofonu (gęśli gdańskiej) wykonanej specjalnie na potrzeby tego właśnie projektu. Powstałe w tej konwencji utwory, to oparte na szerokiej stylistyce i charakterystyczne dla Jaworskiego, „ciemne” i niezwykle zaskakujące energetycznie współczesne opracowania muzyki ludowej kręgu bałtyckiego, powiązane z poezją i fragmentami opracowań historycznych oraz własne kompozycje słowne i muzyczne nawiązujące do tego stylu. Zespół ma już na swoim koncie sześcioutworową EP-kę nagraną zimą 2010 i wydaną sumptem Karrot Kommando , a coraz większymi krokami zbliża się do nagrania pełnego albumu.
www.myspace.com/robertodeliraikompany
LUDOMIR FRANCZAK (SŁUPSK)
Projekt „ERFT” dotyczy wojennych losów mojej babci – Józefy Wandy Kraus (wcześniej Franczak), z domu Filipczakówny. Babcia przed wojną, wraz ze swoją rodziną mieszkała w Dolinie i w Kałuszu pod Lwowem. Całość projektu opiera się na tajemnicy rodzinnej, którą Babcia powierzyła mojemu ojcu. Według niej moim biologicznym dziadkiem jest węgierski lekarz o nazwisku ERFT… Poszukiwania rozpocząłem w Polsce od rozmów z ojcem oraz ciocią Bożeną, która (mając 5 lat) towarzyszyła mojej Babci. Następnym etapem były Węgry i próba dotarcia do rodziny, bądź́ samego dziadka. W trakcie swoich działań nagrywałem wszystko kamerą video oraz gromadziłem wszelkie dokumenty (listy, maile, fotografie itd.), które stały się podstawą ostatecznej prezentacji.
Historia mojej babci jest jedną z wielu historii wojennych – jednocześnie jest historią mojej rodziny, wiąże się z jej tożsamością. Interesuje mnie sam proces „pamiętania”. Efektem projektu jest spektakl/performance/instalacja, w którym pomieszane zostały media dźwiękowe, teatralne, wizualne i historyczne.scenariusz, realizacja: Ludomir Franczak; muzyka: Marcin Dymiter.
JANUSZ TURKOWSKI (SZCZECIN)
Janusz Turkowski ze szczecińskiego Teatru Kana opowie o głosie przekraczającym granice: „Fenomenem masowej publikacji „intymnych” wyznań i pamiętników w Internecie zacząłem się fascynować w 2005 roku. Nagłe pojawienie się niesłychanej liczby blogów przywodziło mi na myśl niegdysiejszą popularność Silvae Rerum – łac. „las przedmiotów” – gatunku literackiego popularnego w Polsce w XVI wieku. Silvae były zwykle prowadzone przez bogatych arystokratów i stanowiły zbiór tekstów na różnorodne tematy, pisanych „na żywo”. Dokumentowały one unikalną codzienność ich autorów.
Moi przyjaciele często poszukiwali na pchlich targach inspiracji i historii, które mogliby umieścić w artystycznym kontekście. Autentyczność taśm 8mm czyni je idealną materią eksperymentów wizualnych i projekcji. W ten sposób w czerwcu 2008 roku dość przypadkowo wszedłem w posiadanie amatorskich filmów, na których utrwalono sceny z życia Niemki, mieszkającej w pobliżu polsko-niemieckiej granicy. Zauroczyła mnie materia tych celuloidowych nagrań. Ponadto wejście w czyjeś życie, prywatny zapis pamięci…”
Pokaz składa się z projekcji filmów z rzutnika multimedialnego i projektora 8mm. Autor opowiada historię związaną z ich znalezieniem i z poszukiwaniami bohaterki filmu, dzieli się także osobistą, prywatną refleksją na temat „śladów pamięci”.
NIEFORMALNA GRUPA AVIS (SZCZECIN)
Nieformalna Grupa AVIS została założona w 2007 roku przez absolwentki białostockiego Wydziału Sztuki Lalkarskiej Akademii Teatralnej w Warszawie oraz Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Trzon zespołu tworzą: reżyserka Agata Biziuk, aktorki Agnieszka Makowska oraz Ewelina Stepanczenko.
Grupa stawia na dialog i swego rodzaju „barter twórczy”, łączący artystów pochodzących z różnych estetyk, dziedzin sztuki. Każdy spektakl powstaje jako wynik takiego spotkania, fuzji energii, wspólnego eksperymentu, mającego na celu opatrzenie centralnego zagadnienia (stanowiącego punkt wyjścia do dalszej pracy) jak największą ilością znaków zapytania.
Spektakl, zatytułowany Medium – Torba na rzeczy pospolite łączy wiele środków artystycznego wyrazu oraz różne dziedziny sztuki – plastykę, muzykę i teatr (ruchu, tańca, lalek). Głównym założeniem projektu jest propagowanie wartości etycznych w kontekście konfliktów etnicznych i kulturowych rozgrywających się w Polsce na przestrzeni wieków. Spektakl jest monodramem w wykonaniu Agnieszki Makowskiej, w warstwie fabularnej opierającym się na „seansie spirytystycznym”, tzw. dziadach.
THE STETTINERS THEATER
Akcja spektaklu „Samotni Wędrowcy z Labor” rozgrywa się w dalekim Meksyku, jednakowoż specyfika poruszanych problemów wymownie świadczy o tym, iż jest to tylko metafora i w gruncie rzeczy mamy do czynienia z opowieścią dziejącą się „tu i teraz”. Typowa, oparta na patriarchalnym modelu rodzina Sanchezów znalazła się oko w oko z najprawdziwszym objawieniem…
Odniesienia do Biblii, Antyku, polskiego Romantyzmu, Becketta, filmów „płaszcza i maski”, estetyki „szaniawszczyzny”, mogą być ciekawą i pouczającą propozycją dla widowni rekrutującej się z osób o skomplikowanej tożsamości; cierpiącej na zaburzenia emocjonalne i egzystencjalne bolączki. W latach 2001 – 2003 spektakl prezentowany był w Klubie Muzycznym w Złocieńcu, Nieborzu, Teatrze Polskim, Teatrze Kana, Kawiarni Muzycznej Piano, Tanz Palast, Kinie Trans oraz podczas corocznych obchodów Dni |Otwartych Meksyku w Zachodniopomorskiem. Obecnie powraca w odświeżonej obsadzie i dojrzalszej o kilka zmarszczek brygadzie zgrzybiałych weteranów.
MAGDALENA FRANCZAK
Magdalena Maria Franczak z wykształcenia malarka w działaniach artystka interdyscyplinarna, posługująca się różnymi mediami w zależności od potrzeby realizowanego projektu (malarstwo, rysunek, fotografia, performance). Członkini polsko-niemieckiej grupy AOUA (Academy of Ugly Arts). Wystawia w galeriach w Polsce (m.in. Wozownia w Toruniu, BGSW w Słupsku, Wieża Ciśnień w Koninie, Arsenał w Poznaniu) i za granicą (Kanada, Portugalia, Dania, Niemcy, Rosja).
Wchodzi w przestrzeń teatralną projektując kostiumy i scenografie, plakaty, działając performatywnie, oraz w przestrzeń publiczną – poprzez wielkoformatowe murales (m.in na ścianie 4-piętrowego bloku w Słupsku i na oddziale chirurgii dziecięcej Szpitala Wojewódzkiego w Słupsku) i maleńkie sekrety zakopywane z dziećmi w różnych miejscach Polski i Europy.
W swojej twórczości porusza problem ciała, jego opresji i kondycji. Krąży wokół mitologii i rytuałów dzieciństwa. Bada proces pamięci i wyobrażeń, odczarowuje lęki i strachy. Tak też dzieje się w wielopłaszczyznowym projekcie „Hairy candies”, w którym głównym polem odniesień są zwierzęcość i instynkty oraz operacje na własnej wyobraźni.
”ULICA ZYGMUNTA” ANDRZEJ BOJ WOJTOWICZ – AKCJA MALARSKA
Andrzej Boj Wojtowicz, artysta malarz, absolwent PWSSP we Wrocławiu, wieloletni przyjaciel założyciela Teatru Kana Zygmunta Duczyńskiego, współtwórca scenografii do spektakli Teatru Kana. Zajmuje się portretem, malarstwem sztalugowym, rysunkiem, grafiką, performancem. Jego akcja jest związana z nadaniem nazwy Zygmunta Duczyńskiego (twórcy Teatru Kana) ulicy, przy której mieści się Teatr. Artysta zrealizuje cykl murali poświęcony osobie tego artysty.
PROGRAM FESTIWALU SPOIWA KULTURY
Czwartek 07.07
18.00 „Ulica Zygmunta”. Akcja malarska Andrzeja Boj Wojtowicza /Polska/ – otwarcie Festiwalu (mur przy ul. Zygmunta Duczyńskiego obok Teatru Kana)
20.00 Mnisi z klasztoru Drepung Gomang /Tybet/ – koncert (Teatr Kana)
22.00 „Masters of Bali” Tri Pusaka Sakti /Indonezja/ – spektakl (Duży Dziedziniec Zamku)
24.00 „Samotni Wędrowcy z Labor” The Stettiners Theater – spektakl /Polska/ (Mały Dziedziniec Zamku)
Piątek 08.07
15.00 – 18.00 „Ulica Zygmunta”.
18.00 Majsternia Pisni /Ukraina/ – koncert (Teatr Kana)
20.00 Roberto de Lira /Polska/ – koncert (Mały Dziedziniec Zamku)
22.00 “Lavanasuravadha” (Synowie Sity) Teatr Kathakali /Indie/ – spektakl (Duży Dziedziniec Zamku)
24.00 Nocne kino – dwa filmy dokumentalne o Tybecie (Mały Dziedziniec Zamku)
Sobota 09.07
12.30 i 15.00 Ludomir Franczak „Erft” /Polska/ (Domek Grabarza) – spektakl
12.30 i 15.00 Janusz Turkowski „Margarete” /Polska/ – pokaz filmów
14.00 – 17.00 „Ulica Zygmunta”
15.00 Nieformalna Grupa AVIS „Medium”/Polska/ (Piwnica przy Krypcie) – spektakl (premiera)
17.00 „Hangman” Do Theater /Rosja/Niemcy/ – spektakl (Teatr Lalek Pleciuga)
19.00 Kazua Nagaya i Hiroko Komiya /Japonia/ – koncert (Teatr Kana)
21.00 Wołosi i Lasoniowie /Polska/ oraz mnisi z klasztoru Drepung Gomang /Tybet/ – koncert (Mały Dziedziniec Zamku)
23.00 „Maria de Buenos Aires” Teatro di Capua /Rosja/ – spektakl (Duży Dziedziniec Zamku)
Wystawy towarzyszące:
Magdalena Franczak – “Hairy Candies” (Willa Lentza); wernisaż 4.07, godz. 22.00
Mira Jarmołowicz – „Portrety Tybetańczyków” (Piwnica Kany); wernisaż 4.07, godz. 20.00
